8 Mayıs 2012 Salı
12 Mart 2012 Pazartesi
‘Sabah aşık uyanmak…’ diye bir cümle var 2 gündür aklımda, bir türlü devamını getiremiyorum.
Sürekli bir şeyler yapmaya çalışıp yolda kalan biri. Bizden ne istiyorlar tam olarak’ bitmek bilmez sorusu.
YANİ işte, napayım ben de böyleyim. Yıllardır hayatımın temelini oluşturan cümle. Kulağımda her zaman son ses kendi sesimle, karşımdakini dinlemeye çalışmak anıları bir yığını oluşturdu. Halının altına itiyorum. Görmezden gelmek. Çok anlamlı bir deyim olsa gerek. Hayatımın anlamını da oluşturan heh tam da bu!.
Hiçbir zaman kendi düşündüklerim, onlarınkinden önemli olmadı.. Yoksa karşılarında böyle sağır durmazdım. Böyle ukalalık hiç yakışmış mı ?
O ilaçlar işe yaramadı gözde. Hiçbiri seni kurtaramadı.
Ne kadar ilerlemen gerek, neyi öğrenmen gerek, hepsini hatırlamayı nasıl başarman gerek? Hepsini bi anda nasıl yapabilirsin? İyi bir statu, iyi bir iş, iyi bir aile, iyi bir insan… Bunlara sahip olmalısın, senden bekledikleri bu, ama o senden ‘daha iyi’ gördükleri kişi geldiğinde, hiçbir önemi kalmayacak. BİRİ MUTLAKA SENDEN DAHA İYİ OLUCAK. Peki o zaman ne yapacaksın? Yeniden yere düşmeye hazır mısın?
O zaman daha çok çalışırsın, o zaman daha hırslı olursun, o zaman daha…
Seni her gün kurşuna dizecekler. Her gün karşılarında durup nasıl uğraştığını göstermek zorundasın. Her gün karşılarında bir kez daha ölmek zorundasın.
İşte bize öğrettikleri buydu’ konusu. Seni hazırladıklarını sandıkları şey buydu. Silahlarını kuşattıkları, savaş buydu.
Metro insanları. Belki de onlar haklılardı. Yerde yatıp, bütün o kalabalığı, uzaktan izlemek, en mantıklısıydı. Mantık? Metroda ağlamak, metroda sarhoş olmak, metroda seni aşağılayacaklarını bildiğin o yere gitmeyi beklemek değildi. Arkanı döndüğünde birinin sana el salladığını görmek değildi, hayır bunların hiçbiri de değildi işte. Sadece orada uyuklamak ve insanların neden bu kadar uğraştığına kafa yormamaktı.
Şimdi gözlerini açabilirsin, seansımız bitti.
g.a
Sürekli bir şeyler yapmaya çalışıp yolda kalan biri. Bizden ne istiyorlar tam olarak’ bitmek bilmez sorusu.
YANİ işte, napayım ben de böyleyim. Yıllardır hayatımın temelini oluşturan cümle. Kulağımda her zaman son ses kendi sesimle, karşımdakini dinlemeye çalışmak anıları bir yığını oluşturdu. Halının altına itiyorum. Görmezden gelmek. Çok anlamlı bir deyim olsa gerek. Hayatımın anlamını da oluşturan heh tam da bu!.
Hiçbir zaman kendi düşündüklerim, onlarınkinden önemli olmadı.. Yoksa karşılarında böyle sağır durmazdım. Böyle ukalalık hiç yakışmış mı ?
O ilaçlar işe yaramadı gözde. Hiçbiri seni kurtaramadı.
Ne kadar ilerlemen gerek, neyi öğrenmen gerek, hepsini hatırlamayı nasıl başarman gerek? Hepsini bi anda nasıl yapabilirsin? İyi bir statu, iyi bir iş, iyi bir aile, iyi bir insan… Bunlara sahip olmalısın, senden bekledikleri bu, ama o senden ‘daha iyi’ gördükleri kişi geldiğinde, hiçbir önemi kalmayacak. BİRİ MUTLAKA SENDEN DAHA İYİ OLUCAK. Peki o zaman ne yapacaksın? Yeniden yere düşmeye hazır mısın?
O zaman daha çok çalışırsın, o zaman daha hırslı olursun, o zaman daha…
Seni her gün kurşuna dizecekler. Her gün karşılarında durup nasıl uğraştığını göstermek zorundasın. Her gün karşılarında bir kez daha ölmek zorundasın.
İşte bize öğrettikleri buydu’ konusu. Seni hazırladıklarını sandıkları şey buydu. Silahlarını kuşattıkları, savaş buydu.
Metro insanları. Belki de onlar haklılardı. Yerde yatıp, bütün o kalabalığı, uzaktan izlemek, en mantıklısıydı. Mantık? Metroda ağlamak, metroda sarhoş olmak, metroda seni aşağılayacaklarını bildiğin o yere gitmeyi beklemek değildi. Arkanı döndüğünde birinin sana el salladığını görmek değildi, hayır bunların hiçbiri de değildi işte. Sadece orada uyuklamak ve insanların neden bu kadar uğraştığına kafa yormamaktı.
Şimdi gözlerini açabilirsin, seansımız bitti.
g.a
Şehrin Yabancısı
Anlatabilmeliydim.
Anları hep kaçırıyorum… Söylenmesi gereken şey zamanında çıkmıyor hiç bir zaman. Sonrasında ‘şimdi neye yarar sorusu?’. Bir gün doğru kelimeleri seçeceğim belki de, doğru kişiye, doğru cümlede. Sonrasında değil tam o anda. Tam o sırada, olması gerektiği yerde. Beynimde dönüp duran cümleler olmayacak işte o zaman. Söze dönüşecekler. Açığa çıkacaklar, bir farklılık yaratacaklar. Toparlamaya uğraşmayacağım hiçbir şeyi, çünkü zaten olması gerektiği gibi çıkacaklar. Başım iki elimin arasına saklanmayacak. Her şeyin düz benim ters durduğum o an, mideme ağrılar girmeyecek. Kaburgalarımı kırana kadar, dizlerimi kendime çekmeyeceğim. Gözlerim dolup, kulaklarım uğuldamayacak. Ben o an yerde olmayacağım, daha önce olduğum gibi. Daha önce öyle olmuştur, olmuş da olabilir, hani olmuştu ya?, sanki olmuştu biraz, uzak mı şimdi, -uzak belki de- bacakların olmadan yürümek gibi, ama hatırlıyorum. Kalbim sıkışıp parçalanmayacak bi dahakine, orada sıkışıp kalmayacak. Kalmamalıydı aslında, boşluğa o kadar uzun süre de bakmamalıydım. Çok neşeli şeyler vardı ve ben onları yazmıştım. Peki bu neydi şimdi? Bu kesinlikle benimle ilgiliydi, bu her zaman benimle ilgiliydi. Duyduklarıma yabancı değilim, ama ben kesinlikle buraya yabancıyım, o ana yabancı değilim, hayır bir saniye dur, ben aslında yabancı değilim, bir ışık yılı önceydi belki de, yabancı olmak? Belki olmuştur, belki olucaktır, belki de.. Söyleyebileceğim tek şey, belki. O sesleri sadece benim duymam gibi. Bu konuşmayı kendi kendime yapmam gibi. Ben yabancı değildi, sadece anlamaya çalışıyordum. Böylece doğru cümleleri kurabilirdim. Doğru yerde, doğru zamanda, doğru kelimelerle.. Olmadı, ben masamda sadece kollarım yere düşmüş, öylece kalmıştım.
g.a
Anları hep kaçırıyorum… Söylenmesi gereken şey zamanında çıkmıyor hiç bir zaman. Sonrasında ‘şimdi neye yarar sorusu?’. Bir gün doğru kelimeleri seçeceğim belki de, doğru kişiye, doğru cümlede. Sonrasında değil tam o anda. Tam o sırada, olması gerektiği yerde. Beynimde dönüp duran cümleler olmayacak işte o zaman. Söze dönüşecekler. Açığa çıkacaklar, bir farklılık yaratacaklar. Toparlamaya uğraşmayacağım hiçbir şeyi, çünkü zaten olması gerektiği gibi çıkacaklar. Başım iki elimin arasına saklanmayacak. Her şeyin düz benim ters durduğum o an, mideme ağrılar girmeyecek. Kaburgalarımı kırana kadar, dizlerimi kendime çekmeyeceğim. Gözlerim dolup, kulaklarım uğuldamayacak. Ben o an yerde olmayacağım, daha önce olduğum gibi. Daha önce öyle olmuştur, olmuş da olabilir, hani olmuştu ya?, sanki olmuştu biraz, uzak mı şimdi, -uzak belki de- bacakların olmadan yürümek gibi, ama hatırlıyorum. Kalbim sıkışıp parçalanmayacak bi dahakine, orada sıkışıp kalmayacak. Kalmamalıydı aslında, boşluğa o kadar uzun süre de bakmamalıydım. Çok neşeli şeyler vardı ve ben onları yazmıştım. Peki bu neydi şimdi? Bu kesinlikle benimle ilgiliydi, bu her zaman benimle ilgiliydi. Duyduklarıma yabancı değilim, ama ben kesinlikle buraya yabancıyım, o ana yabancı değilim, hayır bir saniye dur, ben aslında yabancı değilim, bir ışık yılı önceydi belki de, yabancı olmak? Belki olmuştur, belki olucaktır, belki de.. Söyleyebileceğim tek şey, belki. O sesleri sadece benim duymam gibi. Bu konuşmayı kendi kendime yapmam gibi. Ben yabancı değildi, sadece anlamaya çalışıyordum. Böylece doğru cümleleri kurabilirdim. Doğru yerde, doğru zamanda, doğru kelimelerle.. Olmadı, ben masamda sadece kollarım yere düşmüş, öylece kalmıştım.
g.a
29 Şubat 2012 Çarşamba
Mart Mart MART
En sevdiğim ay geliyor. Niye mi en sevdiğim ay, bilenler bilir, bilmeyenlereyse, dünyadaki en iyi arkadaşımın doğum günü. Çocukluğumda oyunlarımı paylaştığım, makas ellere olan zaafı yüzünden saçlarını alakasız yerlerden kesen, ateşi görünce heyecanlanıp kirpiklerini yakan, gördüğü her yeni şeyle çok mutlu olan, etek giymekten nefret eden, bahçedeki çocuklarla oynamayı çok istemesine rağmen izin verilmeyen, annesini herşeyden çok seven, her akşam babası işten geldikten sonra neredeyse tamamının içine sığabileceği ayakkabılarını ayağına geçirip dans eden, büyüyünce kesinlike bir sirkte çalışmalıyım! diyen, hayvanları çok seven ama evdeki muhabbet kuşlarının uçmamasına üzülüp onları sürekli havaya fırlatan (belki uçmayı öğrenirler diye),etrafında hep arkadaşı olan ama aslında her zaman en iyi arkadaşının kendisi olduğunu bilen biriydi.Oyuncaklarını çok severken hep kırardı o çocuk, o zamandan belliydi belki de çok sevdiği herşeyi kıracağı. Ya da ben sadece bir alt metin yerleştiriyorum buraya, kim bilir.
Onun sesinden, dışardaki sesleri hiç tam olarak duyamadım, bunca zaman sonra hala duyamıyorum.Hala kendimi güldürebiliyorum, - oyuncaklarının hepsini odana dizip çok sevdiğin powerranger'ını onların kralı yaptığın günü hatırlıyor musun?, ne kadar çok gülmüştün.Onca süre boyunca, değişmemiş bir şekilde, odanda oturup belki de başka birinin hiç gülmeyeceği bir şeye ne kadar da gülüyorsun. Zaten onlar çoğu şeyi hiç, senin gibi anlayamazlar/dı.
Kendinin en iyi arkadaşı sensin. çünkü kendini en iyi sen anlardın. Yalnız olduğunda bile yalnız kalamazdın, çünkü aklındaki o sesler hiç susmazdı. Başka birini uzun sure nasıl dinleyebilirsin? Sen susmayı hiç öğrenemedin ki.
Onlar bunu anlayamaz, çünkü onlar iki kişilik yaşamayı bilmiyorlar. Senin suskun olduğunda, içinden konuştuğunu. Kendi kendine güldüğünde, aslında ne kadar komik bir gezegen hayal ettiğini bilmiyorlar. Sen onlara hiç ayak uydurmak istemedin değil mi?
Uyduramadık değil mi.
- En sevdiğin ay hoşgeldi 'tanıdığım en mutlu çocuk'. 20nin son haftalarının tadını çıkaralım.
g.a
Onun sesinden, dışardaki sesleri hiç tam olarak duyamadım, bunca zaman sonra hala duyamıyorum.Hala kendimi güldürebiliyorum, - oyuncaklarının hepsini odana dizip çok sevdiğin powerranger'ını onların kralı yaptığın günü hatırlıyor musun?, ne kadar çok gülmüştün.Onca süre boyunca, değişmemiş bir şekilde, odanda oturup belki de başka birinin hiç gülmeyeceği bir şeye ne kadar da gülüyorsun. Zaten onlar çoğu şeyi hiç, senin gibi anlayamazlar/dı.
Kendinin en iyi arkadaşı sensin. çünkü kendini en iyi sen anlardın. Yalnız olduğunda bile yalnız kalamazdın, çünkü aklındaki o sesler hiç susmazdı. Başka birini uzun sure nasıl dinleyebilirsin? Sen susmayı hiç öğrenemedin ki.
Onlar bunu anlayamaz, çünkü onlar iki kişilik yaşamayı bilmiyorlar. Senin suskun olduğunda, içinden konuştuğunu. Kendi kendine güldüğünde, aslında ne kadar komik bir gezegen hayal ettiğini bilmiyorlar. Sen onlara hiç ayak uydurmak istemedin değil mi?
Uyduramadık değil mi.
- En sevdiğin ay hoşgeldi 'tanıdığım en mutlu çocuk'. 20nin son haftalarının tadını çıkaralım.
g.a
18 Şubat 2012 Cumartesi
i'm bleeding cause it's fun

ya bi şey diyeyim mi.. ben öpüşmeyi seviyorum. ama sapıklık gibi değil hani içimden sevgi taşıyor öpmek istiyorum insanları. bu kadar.
m.z
16 Şubat 2012 Perşembe
Önemli Biri Olmak İçin Önkayıt Alınıyormuş

Oturup biri bana, 'anlat bakalım kendini' dese pek de tanışık olmadığım biriyse ordan kalkıp giderim, yok arkadaşım olan biriyse ona bakar ve şöyle okkalı bi küfür söylerim. Ama bunların 2sine de yapamayacağım bi durum olursa da, mesela bi iş görüşmesi, staj, ya da okulla ilgimi kesmememe neden olan erasmus muhabbetiyse, durum değişir, mecburen değişir.
Ama vericeğim cevap hakkında hiçbir fikrim yok, yani sizin var mı? Böyle bi soruya nasıl bir cevap verilebilir ki. Ben okuduğum okul muyum, ben yaptığım seçimler miyim, ben gelecekteki hayallerim miyim, yoksa geçmişteki hatalarım mıyım?
Bu konuda bişey bilmiyorum. Nası cevap vericeğimi bilmiyorum.
Ne yaptığımı da bilmiyorum. ne yapmak istediğimi de. Sadece zamanımı boşa harcadığımı düşünüp duruyorum. Daha fazla zaman kaybetmemem gerek diye düşünerek zamanımı harcıyorum. Her zaman biri sizden iyidir değil mi? Biri her zaman iyi zamanlamayı yakalamıştır. Siz ne istediğinize tam karar verdiğiniz zaman, o biri her zaman istediğiniz şeye sahip olmuş olucaktır. sonunda onca zaman sonra karar verip istediğiniz şeye. ve siz onu geri alamazsınız. harcadığınız zamanı da. biri her zaman sizin istediğinize, sizden önce sahip olmuş olucak.
Ben ilginç biri değilim, anlatacak pek de hikayem yok zaten. Olanların da bir çoğunu unutmuş haldeyim. Bazen bi kitap kapağı görüyorum, sonra bi film izleyip bi iki gün etkisinden çıkamıyorum. Bi de gördüğüm rüyalar var, çok değişik olmadıkları sürece, gerçekle karıştırdıklarım oluyo. Ve genelde çok değişik oluyorlar.
Yani, söyleyeceğim böyle şeyler, bildiğim tek şey zaman kaybetmek istemediğim. Bilmediğim şey ise kaybetmediğim zamanla ne yapacağım.
g.a
11 Şubat 2012 Cumartesi
happy v.d

seninle el ele tutuşup trambolinde zıplamak istiyorum. kimin kime bit bulaştırdığı umrumda değil, birlikte bitlendiğimiz için mutluyum. alerjin olduğunu bilseydim asla sana fıstıklı çikolata almazdım. yemin ederim ki bilmiyordum. karışık saçların o kadar güzel ki seni her gördüğümde dokunmak istiyorum saçlarına. okulda her gün yanında oturan kız kadar şanslı olabilsem bunları yüzüne de söylerdim. oyun parkında saklandığımız yerde bana seninkini göstermeni istediğimde neden bu kadar kızdın bilmiyorum sen istesen ben gösterirdim. benden istediğin her şeyi yapabilirim. beslenme çantamda neden hep iki tane elma var zannediyorsun? o kız izin verse bi fırsatını bulsam elmayı sana vericem ve sen de beni sevdiğini anlayacaksın. sadece tek ihtiyacım olan şey beni farketmen. sadece futbol oynarken aklına gelmek yerine bütün derslerde defterinin kenarına adımızı yaz istiyorum. sevgililer günün kutlu olsun <3
m.z
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
